Fistikyesili

İmaj: Massmailsoftware.com

Bir önceki yazımda geçmişin oluşturduğu yükten bahsetmiştim. Bu sefer de geleceğin ördüğü duvardan bahsetmek istiyorum.

Önce sormak isterim…

- Kaç kişi bir sonraki adımında düşmeyeceğini %100 emin olarak biliyor?

Ya da

- Her gün açtığımız alelade bir kapının bu sefer açılmayacağını %100 olarak önceden biliyor muyuz?

İlk soruma cevap “Kimse”, ikinci soruma cevap ise “Hayır” olacaktır.

Sanırım, mikro düzeyde de olsa, gelecek hakkında bir belirsizlik var burada.

Peki, şimdi diğer sorular:

- Gelecekteki çocuklarının her ikisinin de erkek olacağını kaç kişi biliyor?

- Yarın Herhangi bir kaza geçirmeyeceğimizi %100 olarak biliyor muyuz?

Aaa ne tesadüf, bunların da cevapları “Kimse” ve “Hayır”!

Bu da bana belirli bir gelecek gibi gelmedi. Ne kimse biliyor ne de nesnel manada emin olabiliyor…

Durum, yani gelecek, bu denli kaygan bir zeminde yani. Bizlerse o zeminde düşmemek için bir sağa bir sola yalpalayan garibanlarız. Ve işin kötüsü, hiçbir garantimiz yok geleceğe dair.

O zaman ben düşünürüm ki madem ileride ne olacağını tam bilemiyorum, kahin değilim, e o zaman ne yapabilirim de kafam rahat kalır geleceğe dair? Çözüm “taslaklar” kurmak olabilir bak. Yani, önümüzdeki yıl şunu yapmayı / almayı tasarlıyorum gibi bir düşünüş. Ama eğer deseydim “önümüzdeki yıl şunu yapacağım / alacağım, söz konusu şeyi yapamaz veya almazsam büyük bir hayal kırıklığı ve mutsuzluk yaşardım.

İşin özeti, iyi olan; kişinin gelecek hakkında kendisine sözler vermemesidir. Çünkü her gerçekleştirilemeyen söz, geçmişe sürüklenebilecek bir yüktür. Yüklerse mutsuzluk ölçeğinde bir puan daha yükseltir bizi.