“3 Şiir”

Saklambaç oynardım küçükken
Gözlerimi kapardım duvara yaslanıp,
Sayardım avazım çıktığı kadar
1-2-3 saniyelerce, dakikalarca belkide
Açardım,
Kimse yok!
Sevdiklerim yok,kimseler yok
Bilirdim çıkacaklar bir yerlerden
Sobe!!
Güleceğiz,oyunlarımıza geri döneceğiz,
Saydım,sayılarım tükendi,
Sobeleme vakti daha gelmedi mi
Nerdesin Baba.

—

Kimse görmese beni
Yürüsem yollarda yalnız ve hür
Anlatılmayan masallarda yaşasam
Sensizlik doldursa içimi
Ağlasam.
Kimse görmese beni
Bir sokak köşesinde otursam
İzlesem insanları
Anlasam, anlamsız telaşın sebebini
Bir gazoz kutusu bulsam tekmelesem yol boyunca
Birden dursam,
Öylece… 
Manasızca…
Aklıma gelsen
Ağlasam.
Kimse görmese beni
Yatsam yanında usulca, sessizce
Dinlesem sessizliğin sesini
Islak toprak üzerinde
Dökülmüş bir yaprak ile.

—

Her sabah 5’de bir rüzgar duyarım
Penceremin kenarından
Kalkar söverim,
Basit aslında
Alırsın bir alet takarsın
Kesilir ses.
Yapamam,
Ne çok kızdıklarım var aslında hayatımda
Yapmak isteyip de yapamadıklarım
İsteyip de sahip olamadıklarım
Ama ah o rüzgar yokmu
Uyandırdı yine kör vakitte
Basit aslında
Almakta takmakta
Bir umut
Rüzgarla birlikte uyanırken her sabah 5’de
Belki de
Seni görmek hayatımın bir köşesinde

Yazar: Emre Aydın
Şehir: İstanbul