baba, geçen sefer uzun süreden beri birikmişlerim vardı yazacak, bu yıl anlatacaklarım var kısacık ancak yoğun geçmiş bir zamana sığacak… değişik geçti bu sene, unuttuğum tüm öğrettiklerini hatırladığım, yeniden öğrenmekle kalmayıp benim de çocuklarıma öğretmem gerekenler olduğunu kavradığım bir kaos, bir dram, bir mutluluk ve bir farkındalığına geçiş sürecini deneyimledim. şaşırdım baba, hem tüm olan [...]

susma! ölüyorum sukunetinde. ses etmedin mi sen, soluğum kesiliyor. sen susma, lütfen. yeter ki susma sen, sordum diye, az yordum diye, biraz üstüne vardım diye. susma sen. susma. susma lütfen, bilirsin susunca sen, ben ne yapacağımı bilemem. bilmiyor musun? sen sustuğunda ben, yaşadığım her günün sonunda, uyuduğum her gece, sessizliğinin sağırlığında, ölüyorum gizlice gözlerin göz [...]

yerimdeyim. olması gerektiği, olduğum, olacağım gibi. farkındasın değil mi? “enterasanlık yaptığın” bir şarkıyı zamanında silmiş olman, seni kabuslarından kurtarmayacak, biliyorsun değil mi? geç hikaye anlatanları, bilmeden konuşanları… olması gerektiği, olduğum, olacağım gibi yerimdeydim değil mi? üstelik sorguladığımda aldığım, o nefis; “yeah, that equality thing…” cevabında. cidden geç. sonumuzu biliyoruz, sadece acele etmiyoruz. anlatmıştım: “cave canem” [...]

yeterince acı çektik ve çoğunu ödedik hesabın. çok az kaldı, inan son demlerini yaşıyoruz, titreyerek yatak kuytularında bir diğerimizi özlemenin. benim tarafımda eşelenecek geçmişin kalmamış olması da bir diğer güzel tarafı işin. sorgu yok, sorular da yok üstüne gelinecek artık… belli ki bir süre bedenlerimizi kopartmış olsak da, ruhlarımızı ayıramadık. kolay mı? izlerimiz var nakşolmuş [...]

fark ettim ki yılın bitmesine yaşımdan az gün kalmış, birçok soru aklıma takılmış; tek başıma içinden çıkamadım, sıklıkla olduğu gibi arttı aklına ve mantığına olan ihtiyacım. yaş ilerledikçe, kendime geldikçe, seni ÇOK sevdikçe sorguladıklarım artıyor. elimde değil, düşündüklerim fazlalaşıyor. her bir fazda, kendimi sağlamam gerektiğini düşünüyorum, sen aklımda oldukça, soluğuna muhtaç kaldıkça… “sudan çıkmış balık [...]

doksan. doksan gün önce bu gün mevsim yazdı, hava sıcaktı. ben gecesi ağlıyordum, sen sabahı. olması gerekiyordu, oldu. yaşanması gerekiyordu, yaşandı. “zaman en iyi ilaçtır…” neden denir anladım. senden hiç bir yere kaçmadan, kendimi sarıp sarmaladım. kuytuma çekilip tedavime başladım. önce aklımı, sonra ruhumu geri kazandım. açıkça söylemem lazım, çok örselendim senden sonra, dehşet yıprandım. [...]

biliyor musun, seninle beraber olduğumuz zamanlarda kalmış olsam, kızıp köpüreceğim, küfür kıyamet gireceğim bir çok hadiseye, isme ya da fikre aldırmıyorum artık. değiştiğimden de değil üstelik, kendime geldiğimden. senden sonra yıkılmadığımı fark ettiğimden. bir-iki haftalık artçı sarsıntılardan sonra, kendime geldiğimden bu güne, sensizlikten yana mutsuz ancak kendimden yana huzurluyum. sen sonrası şokları da oldukça normal [...]

hayatın tam da kendisi gibi… hatırlıyor musun? bir sabah, erken saat uyandırmıştın beni, daha önce hiç yapmadığın gibi hem de. hava sıcaktı, çok sıcak ve bir diğerimizi bağırıyorduk, sonra ne olduk? inat, kavga, gürültü, öfke, özensizlik, bencillik, terbiyesizlik, densizlik ve son. kesmeşekerlerin yerde unufak olduğu bir anda, ben çıktım gittim, sen kaldın ardımda. ya sonra? [...]